Wdzięczność to droga na której poznajemy samych siebie i zmieniamy się. To proces w którym przechodzimy wewnętrzną transformację. Na ile silną? Na tyle ile my sami jesteśmy gotowi. Ta gotowość na każdym etapie życia jest inna. Systematyczna praktyka daje wewnętrzną odwagę wchodzenia w głąb siebie i odkrywania swoich potencjałów siły jeszcze mocniej, a nie kiedy na nowo. Nie mam reguły czasu. Wdzięczność jest narzędziem dla każdego. Umiejętność pokazania pracy z wdzięcznością i rozbudzania potencjału ciekawości. Na ile silny będzie? Na ile zagości? Wszystko zależy od chęci poznania przez drugą osobę.
Wywiad z współautorką książki ” Droga Serca do Ludzi” Anną Hajnrych
Ania jest Ambasadorką Klubu Kobiecego Szczęścia, Założycielką profilu na Instagramie Kobieta.Psoriasis. Jest ona współautorką książki „Droga Serca do ludzi”. Jest ona kobietą, która otworzyła serce i zobaczyła piękno świata poprzez praktykowanie wdzięczności. Uważa, że wdzięczność praktykowana systematycznie uczy zdrowego optymizmu. Dziś jest ona kobietą, która spełnia swoje marzenia i cele. Jej mottem jest „Otwórz serce, a ujrzysz magię otaczającego Nas Świata”.
Magia wdzięczności
Z Anią poznałyśmy się podczas pisania książki ” Droga Serca do ludzi”. Ania jest kobietą, która otworzyła i zobaczyła piękno otaczającego jej świata poprzez wyrażanie wdzięczności. Ania swoją postawą i historią pokazała mi swoją niesamowitą drogę zmian. Uważa ona, że odczuwanie wdzięczności daje impuls do działania, zauważania i doceniania tego co najpiękniejsze w naszym życiu, a także uczy zdrowego optymizmu. Dziś jest ona kobietą , która spełnia swoje marzenia, cele i pragnienia.
„Otoczka słów” a wdzięczność
Anna Hajnryk: „Otoczka słów” w ukazywaniu wdzięczności nie kiedy nie nadaje dobrego toru w zasianiu tego ziarna ciekowości. Czemu? Wiele osób czuję potrzebę, ale także czuj lęk przed dotknięciem czegoś nowego. To jest normalne. Boimy się przyznać przed sobą, że chcemy wchodzić w nowe nieznane. Ocena innych nie kiedy paraliżuje nas, to jest strach w potrzebie akceptacji przez innych.
Jak przełamać tak stary stereotyp, który przeplata się przez wiele sytuacji, rożnych?
Anna Hajnryk: Czy w ogóle można? Czy jest to realne? Tak, jest to możliwe i realne. To my sami. My pokazując, że możemy dokonywać zmian. Jesteśmy świadectwami współczesnego świata w którym my dokujemy sami zmian. Jak? To jest proste. To jest to jak prowadzimy nasze życie z najcudowniejszym kompasem jakim serce. Kompas życia to jest serce. „Otwórz serce a ujrzysz magię otaczającego Nas ŚWIATA”. Otworzyłam wraz z wdzięcznością serce i ujrzałam to co jest najpiękniejsze i najważniejsze.
Jak zobaczyłaś wdzięczność?
Anna Hajnryk: Zobaczyłam ją bez „otoczki słów”. Ty też możesz przekazywać dobro wraz z wdzięczności i możesz uczyć się tego dobra wplatając je w życie. Nie bój się Nowego i łam najstarszy stereotyp, który istnieje. Nie oceniaj, ale doceniaj. Twórz sieć dobra wokół siebie i „zarażaj” tym dobrem innych. Twórzcie razem potęgę wdzięczności dobra. Życie to chwila i niech to będzie chwila dobra.
Rok temu brałam udział w Mastermandzie Kingi Bogdańskiej „7 krasnoludków”. Spisałam wtedy dokładnie moje cele na kolejny rok. Szczerze, zapisując cele na 2020 nie wiedziałam, co przyniesie ten rok. Pojawiła się pandemia, potem lockdown – cały świat się zmienił, ciężko było to przewidzieć. Nie spodziewałam się jednak także tego, że zostanę współautorką książki „Droga Serca do ludzi”. Mimo wszystko w głowie miałam myśl, że ten rok nie może być rokiem zmarnowanym, a pełnym rozwoju! 19 grudnia 2019 założyłam przecież Fanpage „Dziewczyna z Marzeniami”, nie mogłam się poddać – zaczęłam swoją internetową działalność. Jestem w trakcie nauki i procesu, w którym się uczę tego jak działają te systemy.
6 sukcesów w 2020
Moje podsumowanie zacznę od tego, co mi się udało. Od moich sukcesów, z których jestem naprawdę dumna!
Zostałam współautorką książki
Pierwszym sukcesem jest to, że zostałam współautorką książki „Droga Serca do ludzi” Marioli Sokołowskiej. Opowiedziałam w niej o mojej historii i zakochaniu się w Magii Wdzięczności. 6 lat temu, kiedy to zostałam bez dachu nad głową, wdzięczność stała się częścią mnie i mojego serca. Czuję ogromną wdzięczność za ten rok i wszystko, co się w nim wydarzyło. Owszem były w nim trudniejsze momenty, ale za nie też dziękuję, bo dzięki nim umiałam jeszcze bardziej doceniać to, co mam.
Założyłam blog – annabielawska.eu
Jednym z trzech moich głównych celów na ten rok, było założenie bloga. Ogromnie się cieszę, że dzięki Magdzie z bloga magdapisze.pl udało mi się założyć moje własne miejsce w Internecie. Na początku uczestniczyłam w jej Akademii, aby dowiedzieć się, w jaki sposób podejść do tematu i jakie kroki powinnam podjąć, aby złożyć bloga. Magda w swojej Akademii wytłumaczyła, na jakie elementy należy zwrócić uwagę i co jest ważne w prowadzeniu bloga. Jestem w ciągłym procesie i nieustannie pracuje nad tym, aby treści były jak najbardziej atrakcyjne i wnosiły jak największą wartość w Waszym rozwoju, relacjach, a także motywacji. Pracuję nad treściami, grafikami, a także pozycjonowaniem mojego bloga.
#Zmotywowani
Udało mi się przeprowadzić 35 wywiadów z niesamowitymi osobami, które nieustannie walczą o swoje marzenia. Pokazały nam swoją drogę do ich realizacji, ale także podzieliły się trudnościami, jakie napotkały. Dziś stanowią ogromną inspirację dla mnie i wielu z Was. Uważam, że historię tych osób są wiarygodne i pokazują, że niemożliwe nie istnieje. Jeśli ktoś bardzo wierzy i dąży do realizacji swoich celów, na pewno je spełni. Cykl wszystkich LIVE, które przeprowadziłam możesz znaleźć na moim kanale na YOUTUBE.
Napisałam e-booka
Drugim głównym celem, który udało mi się zrealizować, jest napisanie e-booka. Mojego pierwszego mini-produktu. To było dla mnie spore wyzwanie, ale cieszę się, że udało mi się je zrealizować. E-book pokazuje 6 kroków, dzięki którym buduję poczucie własnej wartości, z jakimi przekonaniami na swój własny temat pracowałam, a z jakimi muszę się jeszcze zmierzyć. Mam 25 lat, ale ogromnie się cieszę z wartości, jaką mogę dać innym osobom. Radość sprawia mi to, czego się uczę i to, że inni mogą czerpać z mojej wiedzy.
Zostanę po raz drugi mamą!
Ten fakt, bardzo mnie uszczęśliwia! Rosnące w mnie życie napawa mnie ogromną radością, ale są też trudniejsze momenty takie jak nienajlepsze samopoczucie, słabszy dzień a także przysłowiowe „nie chce mi się”. Zazwyczaj jednak zakasam rękawy i działam – uczę się poprzez działanie, to pokazuje też siłę charakteru i samodyscypliny. Stan błogosławiony sprawia jednak, że uczę się tego, aby czasami odpuścić. Nie zawsze jestem w stanie coś zrobić, nie zawsze mam wpływ na pewne sytuacje. Więc uczę się odpuszczać – dla dziecka i dla mnie samej.
Zainwestowałam w rozwój
Rok ten jest bogaty w doświadczenia. Udało mi się zrealizować kilka kursów, a także rozwinąć skrzydła w kilku dziedzinach. Uczestniczyłam w kursie pewności siebie, asertywności, a także w takim o wymiarze duchowym – Przez Umysł do serca, gdzie pracowałam z wewnętrznym dzieckiem. W między czasie rozwijałam się w co tygodniowej grupie Mastermaidowej, dzieląc się sukcesami i porażkami, tym co nas boli. W krew weszło mi także planowanie i podsumowanie tygodnia, miesiąca oraz kwartału. Czy wiesz, że ludzie sukcesu planują, a następnie konsekwentnie realizują swoje marzenia, a także podsumowują swoje działania? Rozwój jest procesem, gdy raz zaczynasz swoją przygodę, pragniesz uczyć się więcej i więcej.
3 lekcje w 2020
Nie zdobyłam 1000 polubień na FB
To lekcja z 3 głównych celów na rok 2020 – planowałam, że mój fanpage będzie śledziło 1000 osób. Nie udało się, ale ogromnie cieszę się z każdego polubienia. Największą nagrodą dla mnie są wiadomości, które od was dostaje. To, że podjęliście decyzję i wzięliście odpowiedzialność za wasze marzenia, chcecie walczyć razem ze mną o Wasze marzenia. Pomimo porażki na tej płaszczyźnie, cieszę z każdej osoby, która bierze odpowiedzialność za swoje marzenia.
Prawo odpuszczania
Lockdown i zdalna nauka w marcu pokazały mi, że nie zawsze mogę wszystko zaplanować. Pracując zdalnie miałam w sobie poczucie winy, że nie poświęcałam tyle czasu i uwagi Kamilowi, ile by tego potrzebował. Nawet, gdy lekcje miały być zrobione, praca i inne dodatkowe rzeczy, które powinny być zrobione. W pewnym momencie poczułam, że jest dla mnie „za dużo” i uczę się odpuszczania sobie. Jeśli źle się czuję, bądź potrzebuje oddechu od pracy to daje sobie prawo i pozwolenie na to, że mogę czuć się słabiej bądź nie najlepiej. Od czasu dzieciństwa ciężko pracowałam, więc jestem w procesie tych zmian i faktu, że uczę się tego, aby odpuszczać. Jest to nauka z ogradzającymi przekonaniami, ale wierzę w to, że mogę się tego nauczyć. Ty także, jeśli tego potrzebujesz.
Kurs języka angielskiego
W tym roku miałam rozpocząć kurs języka angielskiego, tzw. GCSE. Dostałam się co prawda, ale musiałam podjąć decyzję o rezygnacji ze względu na rozwijające się we mnie nowe życie. Egzaminy końcowe mają odbyć się w maju, tuż po narodzinach mojego maleństwa. Niestety, nie byłabym w stanie po porodzie pójść na egzaminy. Planuję jednak rozpocząć edukację w przyszłym roku we wrześniu.
Co przyniesie rok 2021?
Na pewno wiele zmian dla mnie. Zostanę mamą po raz drugi, będę musiała wdrożyć się i nauczyć się żyć nowej sytuacji. Nie jestem w stanie wszystkiego zaplanować, ale wiem, że jestem w ciągłym procesie rozwojowym i mogę tu obiecać, że pragnę się nieustanie rozwijać. Zgodnie z tym, co nauczyłam się w roku 2020 – nie wszystko mogę zaplanować i na niektóre sytuacje nie mam wpływu. Jestem otwarta na nowe pomysły, a także doświadczenia. Modlę się, aby Bóg obdarzył moją rodzinę zdrowiem i szczęściem, jeśli to będziemy mieli będziemy w stanie spełnić wszystkie nasze marzenia. A Ty jakie masz plany na rok 2021?
Jakiś czas temu zaczęłam pracować z coachem. Na początku myliły mi się pojęcia, mieszałam cechy pracy coacha i osoby mentorującej. Postanowiłam napisać o tym artykuł, aby było Ci łatwiej zrozumieć, jakie są różnice. Ja przy wyborze coacha sugerowałam się tym, czy nadajemy na podobnych falach, obserwowałam też, jakie ma osiągnięcia i od czego zaczynał swoją przygodę. Inspirują mnie historie osób, które sięgają po swoje i spełniają marzenia krok po kroku. W pracy z coachem i mentorem najważniejsza jest chemia. Jeśli ją poczujesz, osoba ta poprowadzi Cię i będzie wspierać do wymarzonych celach.
Czym jest mentoring?
Termin mentoring pochodzi od greckiego mitu, w którym Odyseusz powierza edukację swojego syna swojemu przyjacielowi Mentorowi. W miejscu pracy mentoring opisuje sytuację, w której bardziej doświadczeni koledzy wspierają rozwój młodszego lub niedoświadczonego personelu. Chodzi o dzielenie się swoją wiedzą i lepsze zrozumienie obowiązków lub miejsca pracy. Działania mentorskie mają zarówno cele organizacyjne, jak i indywidualne. Mentoring ma zastosowanie w kilku różnych kontekstach, np. mentoring sytuacyjny, kiedy Ty potrzebujesz pomocy na konkretnej płaszczyźnie. Mentoring możemy podzielić na formalny, bądź nieformalny. Różnicą jest to, że nieformalny pielęgnowany jest w czasie, a formalny posiada określony początek i koniec.
Cechy mentoringu
Jakie zatem cechy mentoringu można wyróżnić? •Jest to zasadniczo wspierająca forma rozwoju. • Koncentruje się na pomaganiu indywidualnemu w zarządzaniu karierą i doskonaleniu swoich umiejętności. • Kwestie osobiste można omawiać bardziej produktywnie, w przeciwieństwie do coachingu, gdzie nacisk kładzie się zwykle na wydajność w pracy.
Co to jest coaching?
Coaching polega na prowadzeniu celowej rozmowy, skoncentrowaniu się na jednym lub kilku wyzwaniach lub wynikach, stymulowanych przez wnikliwe i sondujące pytania – a nie poprzez bezpośrednie oferowanie odpowiedzi i rozwiązań. Definicje coachingu: •jest zasadniczo formą rozwoju nieobjętą dyrektywą; •koncentruje się na poprawie wydajności i rozwijaniu umiejętności poszczególnych osób; •kwestie osobiste mogą być omawiane, ale nacisk kładzie się na wydajność w pracy; •działania coachingowe mają zarówno cele organizacyjne, jak i indywidualne; •dostarcza ludziom informacji zwrotnych zarówno na temat ich mocnych, jak i słabych stron; •zazwyczaj coaching jest krótkotrwały.
Podobieństwa w coachingu i mentoringu
W rzeczywistości istnieje wiele cech, które przenikają się w coachingu i mentoringu, do tego stopnia, że „coaching” jest podejściem często podejmowanym w ramach mentoringu. Coaching i mentoring mogą koncentrować się na poszerzaniu umiejętności i zachowań, pomagają też w podejmowaniu decyzji. Coach nie podpowiada i nie mówi wprost o danych rozwiązaniach, tylko zadaje odpowiednie pytania, aby osoba coachowana mogła sama znaleźć rozwiązanie. Metor mówi zaś wprost o potencjalnych działaniach i krokach, jakie dana osoba powinna poczynić, aby osiągnąć swoje cele. Oboje pomagają w wyznaczaniu wartości i wspierają, by ludzie byli bardziej wydajni i konsekwentni w swoim dążeniu do celu. Coaching ma wiele zastosowań – najbardziej oczywiste skupiają się na tym, by przyspieszyć i zwiększyć wydajność, ukierunkowany jest na rozwój potencjału drzemiącego w danej osobie. Coaching pomaga również rozwiązać złożone problemy i wspierać w osobistej transformacji danej osoby. Praca coacha ułatwia wdrożenie przyswojonych treści i wspiera w rozwoju przyszłego lidera.
3 najważniejsze różnice pomiędzy coachingiem a mentoringiem
Pierwszą, zauważalną różnicą między coachingiem a mentoringiem jest fakt, że coaching oferuje pewne rady, ale nie daje gotowego rozwiązania. Osoba poniekąd sama szuka rozwiązań, coach daje jedynie pewne wskazówki poprzez zadawanie odpowiednich pytań. Nie daje pewnego rozwiązania, chce, aby osoba sama doświadczyła i odnalazła odpowiedzi w sobie. Mentoring pomaga zaś w osiągnięciu swoich marzeń i wyznaczonych celów w nieco inny sposób. Daje wyraźne wskazówki i metody działania – w jaki sposób dana osoba powinna działać. Pomaga też sprawdzić postęp rozwoju.
Środowisko coachingowe i mentorskie
Głównym celem coachingu jest poprawa wydajności lub osiągnięcie i utrzymanie wysokiej wydajności w pracy. Aby to osiągnąć coach i mentor będzie Cię wspierał i pomagał na koncentracji celu oraz motywacji. Trener będzie wspierał Cię także w tworzeniu możliwości, aby pomóc trenerowi osiągnąć swój potencjał. Trener będzie stosować umiejętności wspomagające i instruktażowe, jednocześnie rozwijając coaching. Umiejętności instruktażowe wydają się być bardziej dyrektywami, coach zadaje pytania i nie daje gotowych rozwiązań. Pomaga w znalezieniu odpowiedzi w nas samych. W rzeczywistości wielu coachów działa w obszarze hybrydowym – łącząc podejście ułatwiające lub umożliwiające z niektórymi elementami nauczania lub doradztwa w zakresie dyrektywy. Jednak w coachingu, trener powinien dążyć do działania głównie w trybie ułatwień, przesłuchania.
Coach nie doradza, odpowiedzi są w Tobie
Kiedy coach przeprowadza z Tobą sesję, potrafi dobrze zadawać pytania dotyczące celów. Potrafi on przeprowadzić tę rozmowę tak, abyś to Ty potrafiła skupić się na tym, co dotyczy tak naprawdę tego pytania. Coach pomaga wejść do swojej świadomości, co prowadzi Cię do poszukiwania w umyśle konkretnych materiałów, które są istotne dla odpowiedzi na pytanie. Nawet, jeśli nie masz odpowiedzi, mózg skoncentruje się na tej kwestii i zacznie zauważać rzeczy, które są istotne w odpowiedzi na pytanie. Zasada ta jest podobna do tego, co dzieje się w momencie, gdy trzeba np. dokonać zakupu. Na przykład, jeśli kuchenka mikrofalowa zepsuje się i zdecydujesz, że potrzebujesz nowej, pojawia się od razu pytanie w głowie: gdzie i jak mogę dostać nową? Patrzysz na reklamy, witryny i strony ze sprzętem AGD. Nagle zaczynasz je dostrzegać. Jeśli jednak nie potrzebowałabyś kuchenki, pewnie wcale nie zwróciłabyś na nie uwagi.
„SURE” ramy coachingu lub mentoringu (AH Raymondson, 2008)
Ustawianie kontekstu
W tym miejscu ustala się temat do zbadania lub dyskusji. Cel do pracy teoretycznie jest formułowany na początku, choć nie jest rzadkością, że „prawdziwy cel” pojawia się później w sesji, gdy cała sytuacja jest badana. W takim przypadku rozpoczyna się iteracyjny proces, aby przedefiniować cel.
Zrozumienie sytuacji
Tutaj można zadawać pytania i robić sondowanie, aby dotrzeć poniżej powierzchni problemu. Poniżej znajdziesz przykłady pytań, które pomogą w zrozumieniu sytuacji. – Co chciałabyś osiągnąć podczas tej sesji? – Na czym chciałabyś skupić swoją uwagę? – Na jaki temat chciałabyś porozmawiać? – Jakie masz blokady przed osiągnieciem tego celu? – Jaki jest Twój cel?
Rozwiązywanie problemów
W tym miejscu trener lub mentor zbada sytuację głębiej, aby przepracować opcje rozwiązania problemu, a następnie rozważy implikacje każdej opcji. Ostatecznie trener musi ocenić, co jest najlepszym rozwiązaniem. Ważne jest, aby oprzeć się pokusie zapewnienia rozwiązań, ponieważ powinny one pochodzić od klienta. Jednym z głównych założeń w coachingu i mentoringu jest to, że ludzie mają więcej możliwości rozwiązywania własnych problemów, niż myślą, że mają, i wiedzą więcej, niż myślą, że robią!
Ustanawianie działań
Na tym etapie ustawia się identyfikację działań niezbędnych do osiągnięcia celu wraz z ustanowieniem niezbędnego zaangażowania i motywacji do jego osiągnięcia.
Monitorowanie rozwoju w pracy i życiu osobistym
Kompilacja indywidualnych planów rozwoju nie jest oczywiście celem samym w sobie. Produkt końcowy to udane wdrożenie rozwoju jednostki w miejscu pracy. Personal Developing Plan (PDP) jest „żywym” dokumentem wspierającym trwający proces, który wymaga monitorowania i przeglądu. Regularny i planowany przegląd postępów w realizacji uzgodnionych celów w ramach PDP pomaga utrzymać tempo w kierunku terminowego zakończenia każdej działalności rozwojowej. Ja sama mam taki plan i on pomaga mi w utrzymaniu steru. Zarówno w pracy, jak i w swoich osobistych marzeniach w życiu prywatnym. Wdrożenie takiego Planu Rozwoju będzie trafne, jeśli będziesz miała jasno określone oczekiwania, podejmiesz odpowiednie kroki i będziesz miała świadomość, jakie materiały i zasoby będą Ci potrzebne, by się rozwijać.
Monitorowanie postępów może być prostą kwestią spotkania z pracownikiem, ale także ze samą sobą w celu omówienia i zmiany planu, ale poziom odpowiedzialności, jakiej oczekujesz od samej siebie, musi być jasno określony. W przypadku poprawy wydajności, znacznych zasobów lub, gdy wyniki planu rozwoju mają kluczowe znaczenie dla Ciebie, bądź biznesu, w którym pracujesz, możesz zdecydować się odgrywać bardziej aktywną rolę w monitorowaniu postępów. Metody monitorowania postępu obejmują: •spotkania okresowe w celu sprawdzenia postępów; •wymaganie pisemnej aktualizacji od osoby fizycznej w miarę wypełniania każdego celu lub wymaganie od osoby regularnej aktualizacji PDP; •uzyskanie informacji zwrotnej od organizatora szkoleń i rozwoju.
Podsumowanie
Mam nadzieję, że rozjaśniłam Ci różnice dotyczące coachingu i mentoringu. Wiem, że jest to ważne, bo niestety większość z nas na początku mylnie łączy oba pojęcia i nie widzi różnicy. Myślę, że na początku i w trakcie działań, gdy się zgubimy, warto mieć kogoś, kto nas poprowadzi i pomoże nam zobaczyć czasami to, czego my nie potrafimy zobaczyć. A czy Ty masz swojego coacha lub mentora?
